Bakfietsman

Ik schreeuw mijzelf rustig
vul mijn longen met blauw gas
een glimp van waar nergens ligt
vang ik op in een glas
draai daar de stilte zachter
dans op het ritme van haar afwezigheid

papier om op te schrijven
wat ik allemaal niet wil voelen
voor jou
is zoek gewaaid

ik wacht
op de man
die komt op een bakfiets
iedere zaterdag, trouw
hij vind de dingen terug
achter kasten
onder de zee
in begroeide graven,
dingen waarvan iedereen wist
dat het bestaan ervan
stil was gaan staan

hij verzameld hun schaduwen
stelt ze tentoon
voor de mensen

mensen zoals jij en ik
die worden verlaten
door dingen
omdat we vergeten ze
aan ons hart vast te binden

mensen
zoals jij en ik
die zoveel verliezen
dat we missen
wat missen is